BBC: Cilat vende mund të jenë në shënjestër të Trump pas Venezuelës?

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, po e formëson mandatin e tij të dytë me ambiciet e politikës së jashtme, duke ndjekur kërcënimet kundër Venezuelës me kapjen e presidentit të saj dhe bashkëshortes nga kompleksi i tyre i fortifikuar në Karakas. Duke përshkruar operacionin, Trump risjell Doktrinën Monroe të vitit 1823 për supremacinë e SHBA-së në hemisferën perëndimore, duke e riemërtuar atë “Doktrina Donroe”.

Kërcënimet e tij shtrihen edhe ndaj kombeve të tjera në orbitën e Uashingtonit.

Një nga objektivat është Groenlanda. SHBA tashmë ka një bazë ushtarake atje, por Trump dëshiron të gjithë ishullin për sigurinë kombëtare, duke përmendur praninë e anijeve ruse dhe kineze. Ky ishull i madh Arktik, pjesë e Danimarkës, ndodhet rreth 3,200 km në verilindje të SHBA-së dhe është i pasur me minerale të rralla, thelbësore për teknologjinë moderne. Groenlanda zë gjithashtu një pozicion kyç strategjik në Atlantikun e Veriut, me akses në Rrethin Arktik, ku pritet të hapen rrugë të reja detare.

Kryeministri i Groenlandës, Jens Frederik Nielsen, e quajti idenë e kontrollit amerikan një “fantazi”, duke theksuar nevojën për dialog me respekt për të drejtën ndërkombëtare.

Menjëherë pas operacionit në Venezuelë, Trump paralajmëroi Presidentin kolumbian Gustavo Petro. Kolumbia, fqinje e Venezuelës, ka rezerva të konsiderueshme nafte dhe është një prodhues i madh mineralesh, si dhe një qendër kyçe për tregtinë e drogës, veçanërisht kokainës. Që kur SHBA filloi të godasë anijet në Karaibe dhe Paqësorin lindor, Trump ka qenë në mosmarrëveshje me presidentin e majtë të vendit.

SHBA vendosi sanksione ndaj Petros, duke thënë se ai po lejonte kartelet të “lulëzonin”. Trump e quajti Kolumbinë “të drejtuar nga një njeri i sëmurë që pëlqen të bëjë kokainë dhe ta shesë në Shtetet e Bashkuara”, duke shtuar se “nuk do ta bëjë për shumë kohë”.

Historikisht, Kolumbia ka qenë një aleat i ngushtë i Uashingtonit në luftën kundër drogës.

Irani aktualisht po përballet me protesta masive antiqeveritare, dhe Trump paralajmëroi se autoritetet atje do të “goditeshin shumë rëndë” nëse do të vdisnin më shumë protestues. Edhe pse Irani teorikisht bie jashtë fushëveprimit të “Doktrinës Donroe”, Trump ka kërcënuar më parë regjimin iranian, pas goditjes së objekteve të tij bërthamore vitin e kaluar. Këto goditje erdhën pasi Izraeli nisi një operacion për të shkatërruar aftësinë bërthamore të Iranit, duke kulmuar në konfliktin 12-ditor Izrael-Iran.

Në një takim të fundit mes Trump dhe Kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu, Irani ishte në krye të agjendës, me raportime për potencialin e goditjeve të reja në vitin 2026.

Ngritja në pushtet e Trump në vitin 2016 u përcaktua nga thirrjet e tij për të “Ndërtuar Murin” me Meksikën. Në ditën e tij të parë në detyrë në vitin 2025, ai nënshkroi një urdhër ekzekutiv për të riemërtuar Gjirin e Meksikës në “Gjiri i Amerikës”. Ai ka pretenduar shpesh se autoritetet meksikane nuk po bëjnë mjaftueshëm për të ndaluar fluksin e drogës ose emigrantëve të paligjshëm. Trump tha se droga po “derdhej” përmes Meksikës dhe se “do të duhet të bëjmë diçka”, duke shtuar se kartelet atje ishin “shumë të fortë”. Presidentja e Meksikës, Claudia Sheinbaum, ka refuzuar publikisht çdo veprim ushtarak të SHBA-së në tokën meksikane.

Kuba, një komb ishullor vetëm 145 km në jug të Floridës, ka qenë nën sanksionet e SHBA-së që nga fillimi i viteve 1960 dhe ka mbajtur marrëdhënie të ngushta me Venezuelën. Trump sugjeroi se ndërhyrja ushtarake e SHBA-së atje nuk ishte e nevojshme, sepse Kuba është “gati të bjerë”. Ai theksoi se Kuba nuk ka më të ardhura, pasi “të gjitha të ardhurat i merrte nga Venezuela, nga nafta venezueliane”.

Sekretari amerikan i Shtetit, Marco Rubio, djali i emigrantëve kubanë, ka bërë thirrje prej kohësh për ndryshim regjimi në Kubë, duke theksuar se “kur flet presidenti, duhet ta marrësh seriozisht”.

Retorika e ashpër e Trump dhe veprimet e tij të drejtpërdrejta ndaj vendeve të ndryshme tregojnë një qasje të jashtëzakonshme në politikën e jashtme amerikane. Kjo strategji, e bazuar në Doktrinën “Donroe”, mund të ridimensionojë marrëdhëniet ndërkombëtare dhe të provokojë reagime të paparashikuara në rajonet e prekura.