Politologu rus: Në Moskë asnjeri nuk po flet për luftë, synimi i Putin shkon përtej Ukrainës

Ndërkohë që opinioni publik perëndimor po përgatitet psikologjikisht për një luftë të re në Europë, me epiqendër Ukrainën, në Moskë ngjarjet e javëve të fundit shihen në mënyrë të kundërt. “Jemi të shokuar nga retorika e mediave perëndimore. Në Moskë, askush nuk flet për luftë. Një ndërhyrje ushtarake do të ishte shumë e çuditshme”.

Më shumë se 130 mijë ushtarë ndodhen në kufijtë me Ukrainën, por për politologun, kjo nuk përbën detyrimisht paradhomën e një konflikti. “Nuk ka dyshim që Rusia po ndërmerr një fushatë presioni diplomatik të shoqëruar nga forca e armëve. Por nuk ka të bëjë vetëm me Ukrainën”, thotë politologu rus, i cili shpjegon më tej.

“Kemi stërvitje në Baltik, në Bjellorusi dhe në Detin e Zi. Kemi të bëjmë me një objektiv më të madh për Putin, jo thjesht pushtimi i një vendi. Moska do të tregojë që tej e tutje duhet të merret seriozisht, duke propozuar një kuadër të ri sigurie në kontinent.  Qysh nga vitet ’90, Rusia nuk ka qenë e kënaqur me këtë sistem, që sipas saj është i padrejtë. Mesazhi është i qartë për Perëndimin, “në qoftë se mendoni se mund t’i shkruani vetë rregullat e sigurisë në këtë pjesë të botës, gaboheni, sepse Moska është superiore ushtarakisht”. Për këtë arsye, mendoj se një luftë e hapur është pothuajse e pamundur. Putin mund të jetë gjithçka, por nuk është një lojtar bixhozi. Ai analizon çdo gjë, dhe vepron vetëm kur mendon se ka sigurinë e duhur”.

Por çfarë mund t’i sjell Moskës zyrtare ky tensionim i situatës, nga pikëpamja diplomatike? Për Lukyanov, “braktisja e çdo iluzioni të Kievit për të hyrë në NATO, rishikimi i marrëveshjes së Minskut, por më tutje edhe rihapja e diskutimeve me SHBA-në, për sa i përket kontrollit të armatimeve në Europën Lindore”.

Këto ditë, pritet që Duma ruse të njohë pavarësinë e republikave separatiste të Donjeskut dhe Luhanskut, propozim i Putin që dukej se ishte lënë mënjanë nga ngjarje të vrullshme të këtyre ditëve. Një aneksim zyrtar i këtyre rajoneve mund të ishte një kompromis i pranueshëm për Moskën, por ndoshta edhe për komunitetin ndërkombëtar, ndërkohë që Kievi do të duhej sërish të gëlltiste vendimin e fuqive të tjera mbi territorin e saj, por do të shpëtonte të paktën pavarësinë e saj.