Amaneti i fundit i pazakontë por fisnik i Akademik Rexhep Qosjes

Lajm tejet i hidhur ka pllakosur mbarë kombin shqiptar këtë të enjte, pasi një nga mendjet më të ndritura dhe figurat më emblematike të letrave tona, Akademik Rexhep Qosja, është ndarë përgjithmonë nga jeta. Ikja e kolosit, i cili për gati një dekadë drejtoi Institutin Albanologjik të Prishtinës dhe na dhuroi kryevepra të pakontestueshme si “Vdekja më vjen prej syve të tillë”, lë pas një zbrazëti që vështirë se mund të mbushet në kulturën dhe historinë shqiptare.

Megjithatë, ajo që e ka bërë këtë lamtumirë vërtet të jashtëzakonshme dhe ka tërhequr vëmendjen mbarëkombëtare, nuk është vetëm pesha e humbjes, por amaneti i fundit dhe tejet i pazakontë i vetë akademikut.

Përmes një njoftimi të thellë e prekës, rrethi i tij i ngushtë ka zbuluar detajet e atyre që duket se ishin dëshirat e fundit të Qosjes.

Ndryshe nga çdo figurë tjetër publike e këtij kalibri, e cila rëndom përcillet me protokolle të rrepta, ditë zie kombëtare dhe homazhe shtetërore me dyer të hapura, ai ka zgjedhur një heshtje absolute dhe një ikje plotësisht modeste.

Varrimi i tij është kryer po sot, totalisht larg dritave të kamerave dhe vëmendjes mediatike, ekskluzivisht vetëm me praninë e anëtarëve të familjes së ngushtë.

Në këtë porosi të prerë, ai ka kërkuar që të mos ketë as ceremoni pritjeje për ngushëllime nga njerëzit dhe familja ka refuzuar kategorikisht çdo organizim institucional e shtetëror për nder të tij. Të afërmit kanë bërë një lutje të sinqertë publike që t’u respektohet privatësia për të mbajtur këtë zi të madhe në qetësi të plotë, duke shënuar kështu një fund po aq unik e fisnik sa vetë jeta dhe vepra